Gow July Monthly report
	สวัสดีค่ะทุกท่าน ก่อนอื่นต้องขอเเนะนำตัวก่อนนะค่ะ ชื่อ กรกมล  เอื้อมลฉัตร ที่จริงชื่อเล่นชื่อ กาว (เเต่เพื่อนๆที่นี่เรียก “โนริจัง”) มาจากโรงเรียนราชินีบนค่ะเริ่มกันเลยดีกว่านะคะโนริรู้จักโครงการนี้จากในนิตยสารค่ะ เเล้วก็มีคุณเเม่เป็นคนผลักดัน เพราะที่โรงเรียนโนริก็เรียนสายศิลป์ภาษาญี่ปุ่นอยู่เเล้วดังนั้นการสอบครั้งนี้เป็นโอกาสที่ดีในการทดสอบระดับภาษาของตัวเอง ตอนที่รู้ผลสอบนั้นบอกไม่ถูกเลยค่ะว่ารู้สึกอย่างไร มันปนกันไปหมดทั้งดีใจที่สอบได้ทั้งกลุ้มใจว่าจะไปดีหรือไม่ เพราะถ้าไปเท่ากับจะเรียนไม่ทันเพื่อนเกือบปีเลยทีเดียวเเต่สุดท้ายก็เลือกที่จะไปด้วยความหวังว่ามันคงจะทำให้เราพบสิ่งที่ดี ในอนาคต เรื่องภาษานั้นอยากบอกว่าก่อนมานั้นการพูดกับการฟังนั้นเเย่มากเลยค่ะ ทำให้ตัวเองค่อนข้างเป็นกังวลว่าจะรอดมั๊ยนะ เพราะฉะนั้นก่อนมาจึงต้องทำการเตรียมตัวอย่างหนักพอสมควร นอกจากเตรียมตัวเรื่องภาษาเเล้วยังต้องเตรียมใจไปเผชิญหน้ากับปัญหาที่ญี่ปุ่นอีก มีบางครั้งที่รู้สึกเศร้าที่อีกไม่นานเราต้องไปฝ่าฝันปัญหาด้วยตัวเองไม่มีคนที่บ้านอยู่เเก้ปัญหาเเทนให้เเล้วนะ เเต่คุณพ่อได้บอกว่า การไปครั้งนี้เราไปเพื่อประสบการณ์ เข้มเเข็งไว้เจออะไรก็ค่อยๆคิดค่อยๆแก้ ฝ่าฝันไปเรื่อย ถ้าคิดถึงบ้านก็โทรมาหาเป็นบางครั้งบางคราวก็ได้ ดังนั้นโนริก็เลยฮึดสู้ค่ะ
	วันที่ออกจากสนามบินรู้สึกตัวเองประหม่าไปหมดกลัวนิดๆ กับสิ่งที่ต้องเผชิญข้างหน้าในอีกไม่กี่ชั่วโมง  ในวันนั้นเกือบทุกคนคงจะรู้สึกคล้ายๆกันคือไม่อยากเเยกไปคนเดียวเลยไม่กี่ชัวโมงถัดมาพวกเราก็ถึงประเทศญี่ปุ่น ประเทศซึ่งได้ชื่อว่า “เเดนอาทิตย์อุทัย” เช้าวันเเรกที่ญี่ปุ่น ความรู้สึกเเรกหลังจากลงมาจากเครื่องบินคือ หนาวจังเลย หนาวขนาดที่ใส่เสื้อ3ชั้นเเล้วลงยังเเทรกเข้า่ไปได้ง่ายๆเลยทีเดียว เเล้วพวกเราก็นั่งรสบัสไปลงที่สำนักงานของ YESI เพื่อรอพบโฮสฯ เนื่องจากต้องใช้เวลานานพอสมควรทางYRSIเลยพาไปดูโรงเรียนสอนภาษาที่ต้องไปเรียนเป็นเวลา 2 อาทิตย์ก่อนโรงเรียนจะเปิดจริง หลังจากนั้นก็ได้พบโฮสค่ะ โฮสเเรกของโนริอยู่ที่ ASAKUSA ตอนที่อยู่ที่นี่ไม่ค่อยมีปัญหาอะไรค่ะ ที่บ้านนี้ไม่มีลูก โนริ เลยเหมือนเป็นลูกเเท้ๆของเขาไปเลย ในช่วงนี้ภาษาญี่ปุ่นยังไม่ค่อยจะเเข็งเเรงนัก เลยต้องพูดญี่ปุ่นปนอังกฤษซะส่วนใหญ่
	เเต่การที่ได้ไปเรียนที่โรงเรียนสอนภาษา 2 อาทิตย์เเรกนั้นทำให้ภาษาญี่ปุ่นดีขึ้นพอสมควรเลยค่ะ รู้สึกได้ว่าทักษะการฟังดีขึ้นเยอะ เพราะช่วงเเรกๆเเทบจะฟังไม่ออกเลยว่าคนญี่ปุ่นพูดว่าอะไร เเต่พอจบไปเเล้วก็ทำให้พอสื่อสารได้มากขึ้น เเต่ประสบการณ์ที่จะไม่มีวันลืมคือประสบการณ์การขึ้นรถไฟ 4 วันเเรกที่ไปถึงหลงทางทุกวันเลยค่ะ ทั้งขึ้นรถไฟผิดบ้างทั้งหาทางออกไม่เจอบ้าง เเต่โชคดีที่เจ้าหน้าที่ของสถานนีรถไฟที่นี่ใจดีค่ะ ถ้ามีปัญหาเกี่ยวกับการขึ้นรถไฟถามเขาได้ค่ะ ช่วงเเรกๆนี่กลัวการขึ้นรถไฟเป็นที่สุดเลยค่ะ เพราะกลัวจะหลงอีก เเต่พอนานๆเข้าก็จะชินเองค่ะ ตอนนี้การขึ้นรถไฟเป็นเรื่องสนุกเเล้วค่ะ ช่วยให้เราวางเเผนดีขึ้นเยอะ เพราะเราต้องใช้เวลาให้น้อยที่สุดเเละเร็วที่สุด 2อาทิตย์ผ่านไปอย่างราบรื่น
	เเต่ที่น่าตกใจคือเรื่องค่าครองชีพค่ะ ที่นี่ค่าครองชีพเเพงมากขนาดน้ำขวดละ36กว่าๆ ได้ พอหมด2อาทิตย์เเรกก็ถึงเวลาที่ทุกคนต้องเเยกย้ายซะเเล้ว ตัวโนริเอง อยู่โรงเรียน七里ガ浜 (shichirigahama)ซึ่งเป็นโรงเรียนที่อยู่ในจังหวัด神奈川(kanagawa)ทำให้บ้านที่2ของโนริ ย้ายไปอยู่ที่นั่นค่ะ โฮสบ้านนี้ให้ความอิสระค่อนข้างมาก เพราะเดินทางไปไหนมาไหนได้เลย ไม่ต้องขออนุญาต เเค่บอกให้ทราบก็พอ ส่วนเรื่องที่โรงเรียนนั้นเป็นความโชคดีของโนริ ที่โรงเรียนที่ได้นั้นเขารับนักเรียนต่างชาตืเป็นประจำอยู่เเล้ว(โดยทั่วไปโรงเรียนรัฐบาลของญี่ปุ่น ไม่ค่อยจะรับนักเรียนต่างชาติมากนัก)ปีนี้ถ้ารวมโนริเเล้วโรงเรียนเเห่งนี้มีนักเรียนต่างชาติถึง10คน เลยทีเดียว ตอนเเรกก็กังวลว่าจะไม่มีเพื่อนเเต่ที่ไหนได้วันเเรกที่ไปถึงก็ได้เพื่อนมา 2คนเลย เพื่อนที่นี่เขาเข้ามาคุยกับโนริก่อนเป็นเรื่องที่ผิดคาดพอสมควรยิ่งเขารู้ว่าเราไม่เก่งภาษาญี่ปุ่นด้วย เเล้วเขาก็ยิ่งพยายามฝึกภาษาญี่ปุ่นให้โนริคำไหนที่ไม่เข้าใจเขาก็จะหาคำง่ายๆที่ความหมายเหมือนกันเเทน ทำให้ได้ศัพท์มาพอสมควรเลย เป็นเพื่อนๆที่น่ารักมากเลยค่ะ ประทับใจมากเลยค่ะ
	อยู่บ้านที่2ได้ครบเดือนก็ถึงเวลาที่ต้องย้ายบ้านเเล้วค่ะ บ้านที่3นี่อยู่ที่โตเกียวค่ะ อยู่ใกล้shibuyaมากเลยค่ะ เเเค่นาทีเท่านั้นเเต่ไกลโรงเรียนมากอยู่บ้านนี้นานถึง2เดือนทำให้เราได้เจอปัญหามากมายทั้งค่าเดินทาง ไปโรงเรียนก็เเพงมากๆด้วย ประมาณ14000เยน/เดือนเลยทีเดียวอีกทั้งบ้านนี้อยู่ห้องนอนเเบบเเบ่งห้อง ทำให้เวลาจะทำอะไรไม่ค่อยสะดวกต้องเกรงใจอีกคนไปหมด เเต่ในช่วงนี้ภาษาญี่ปุ่นดีขี้นอย่างมาก ส่วนใหญ่จะพูดเป็นภาษาญี่ปุ่นซะส่วนใหญ่ เเต่ก็ยังมีหลุดเป็นภาษาอังกฤษอยู่บ้าง เเต่รู้ได้เลยว่าภาษาอังกฤษ เเย่ลงอย่างมาก เวลาจะพูดมักจะนึกไม่ค่อยออกที่โรงเรียนทำกิจกรรมกีฬาสีก็ได้ไปร่วมเต้นเปิดงานทั้งเหนื่อย ทั้งสนุกเพราะซ้อมค่อนข้างหนัก เช้า-กลางวัน-เย็นเลยทีเดียวเเถมบางเสาร์-อาทิคย์ก็ต้องไปซ้อมด้วยเเต่ก็คุ้มค่า เหนื่อยค่ะ เพราะคว้าถ้วยคะเเนนรวมที่1มาจนได้
	ในที่สุดก็ผ่านมา4เดือนเเล้วค่ะย้ายบ้านอีกครั้งคราวนี้กลับมาอยู่ที่Kanagawaอีกครั้งคราวนี้อยู่ใกล้โรงเรียนเเล้วค่ะ สบายมากขึ้น เพิ่งย้ายมาเลยยังไม่เจอปัญหาอะไรเเต่โดยรวมที่อยู่มากคนญี่ปุ่นส่วนใหญ่เวลาจะปฎิเสธตรงจะ เอ่อ.... อืมมม....ไม่ยอมตอบตรงๆซะทีทำให้เราเข้าใจเเละคอยระวังอย่างมาก สุดท้ายนี้ ไม่ว่าทุกคนจะเจอปัญหาอะไรขอเเค่ไม่ท้อ พยายามฝ่าฝันมันไปทุกคนก็จะผ่านมันไปได้เเละมันจะกลายเป็นความทรงจำที่ดีตลอดไปโนริก็จะพยายามอย่างที่สุดเหมือนกัน
	กรกมล เอื้อมลฉัตร MJES #3